In Rotterdam betalen bewoners straks voor een plek op straat, en dus kijken sommigen naar het enige stukje grond dat wel van henzelf is. Het AD sprak met twee Rotterdammers die hun voortuin laten betegelen zodat de auto voor de deur op eigen terrein kan staan. Dat klinkt als een slimme omweg. In de praktijk is het een klus met een vergunning, een stoeprand en een gemeente die mag meekijken, en dat vergeten mensen vaak.
Waarom dit nu speelt in Rotterdam
Rotterdam voert betaald parkeren in fasen in. Volgens Rijnmond begint de stad op 1 december 2026 in Nesselande, en volgen daarna onder meer Ommoord, Alexander, Hoogvliet en Zevenkamp. Bewoners hebben dan een parkeervergunning nodig en bezoekers betalen per tien minuten. Tegenstanders zamelden in een paar dagen geld in voor een rechtszaak tegen het besluit.
Niet iedereen is tegen. In een reportage van Rijnmond zijn bewoners van Landzicht, vlak bij het vliegveld, juist blij, omdat vakantiegangers hun auto daar gratis in de wijk achterlaten. Maar wie vooral de maandelijkse kosten van een vergunning ziet, gaat rekenen. Een eigen plek op eigen grond betaal je één keer, denken ze. Helemaal waar is dat niet.
Een voortuin betegelen mag vaak, een uitrit niet zomaar
Het betegelen van je eigen voortuin is meestal niet het probleem. Het probleem zit in de weg naar die tuin. Om er met de auto in te komen rijd je over de stoep, en die stoep is van de gemeente. Daarvoor heb je een inrit of uitrit nodig, met een verlaagde stoeprand (de trottoirband) zodat je niet over een hoge rand hoeft te bonken.
Voor een uitrit naar de openbare weg is in de regel een omgevingsvergunning nodig, of in sommige gemeenten een melding. Dat staat op Ondernemersplein van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland. Of het bij jou een vergunning of een melding is, zie je in de vergunningcheck van het Omgevingsloket. Daar vraag je de vergunning ook aan, en het loket stuurt de aanvraag door naar je gemeente. Loopt je uitrit over een sloot, dan kan ook het waterschap een vergunning eisen.
Rotterdam zelf noemt op zijn pagina over de omgevingsvergunning een termijn van 8 weken voor een besluit, met een verlenging tot maximaal 26 weken als de gemeente meer tijd nodig heeft. Wie eerst wil weten of zijn plan kansrijk is, kan in het Omgevingsloket gratis een conceptverzoek indienen. Dat zou ik iedereen aanraden voordat er een stratenmaker langskomt.
Wat de gemeente mag afwegen, en waarom een nee kan
Een vergunning aanvragen is iets anders dan hem krijgen. De gemeente kijkt bij een omgevingsvergunning of je plan past binnen de regels voor veiligheid en omgeving, en weegt ook de belangen van buren en buurt mee. Bij een uitrit gaat het in de praktijk om een paar vragen.
- Verdwijnt er een openbare parkeerplaats? Voor een uitrit mag niemand meer parkeren, dus jouw eigen plek kost de straat vaak een plek. In een wijk waar de parkeerdruk de reden is voor betaald parkeren, weegt dat zwaar.
- Is het veilig? Een uitrit vlak bij een kruising, een bushalte of een drukke fietsroute kan een reden zijn om te weigeren.
- Gaat er groen of een boom weg? Ligt er een boom of een stuk openbaar groen op de plek van de uitrit, dan wordt het lastig.
- Wat zegt het omgevingsplan? Daarin kan staan hoeveel van een voortuin verhard mag worden of hoe een straat eruit moet zien, zeker in een beschermd stadsgezicht.
Dat laatste is geen detail. Steeds meer gemeenten willen juist minder tegels in tuinen, omdat regenwater bij hevige buien anders nergens heen kan. Een volledig dichtgelegde voortuin past daar slecht bij. Wie toch verhardt, doet er goed aan om te kiezen voor waterdoorlatende stenen of grastegels, en een stuk groen te laten staan.
Wat het je kost, behalve tegels
De rekensom “eenmalig betalen in plaats van elke maand” klopt alleen als je alles meetelt. Je betaalt leges voor de behandeling van de aanvraag, ook als het antwoord nee is. Rotterdam zegt dat letterlijk op de eigen site. Daarbovenop komen het verlagen van de stoeprand, dat de gemeente vaak zelf uitvoert of laat uitvoeren op kosten van de aanvrager, en natuurlijk het werk in je eigen tuin.
Er zit ook een minder zichtbare prijs aan. Een voortuin verdwijnt niet alleen uit je eigen uitzicht. Een straat waar elke tuin een oprit wordt, verliest bomen, schaduw en plekken waar regen de grond in kan. En wie een uitrit heeft, mag daar ook zelf niet meer met een tweede auto op straat voor parkeren. Voor wie één auto heeft en een ruime voortuin, kan het rendabel zijn. Voor een smalle tuin in een straat vol geparkeerde auto’s is de kans op een afwijzing reëel.
Zo pak je het aan
- Doe de vergunningcheck in het Omgevingsloket met je eigen adres, dan zie je welke regels in jouw gemeente gelden.
- Kijk in het omgevingsplan of er iets staat over verharding van voortuinen in jouw straat.
- Dien bij twijfel eerst een conceptverzoek in, met een tekening van de uitrit, de stoep en eventuele bomen of lantaarnpalen.
- Vraag de gemeente wie de stoeprand aanpast en wat daarvoor in rekening wordt gebracht.
- Pas na een positief besluit laat je de tuin betegelen. Wie eerst gaat bouwen en dan pas aanvraagt, loopt het risico dat de uitrit er nooit komt en de auto alsnog op straat staat.
Gemeenten bepalen zelf veel van wat er in hun straten gebeurt, ook bij de woonlasten die je ieder jaar krijgt. Wie wil snappen hoe dat bij de belasting op je huis gaat, leest hoe je gemeente de ozb vaststelt. En voor Rotterdammers is het vooral zaak om nu te beginnen. Wie op 1 december een eigen plek wil hebben, moet rekening houden met een beslistermijn van minstens acht weken.
