Bauke Mollema is 39 jaar. De Nederlandse wielrenner werd geboren op 26 november 1986 in Groningen en groeide op in Zuidhorn. Op zaterdag 10 oktober 2026 rijdt hij de Ronde van Lombardije, de koers die hij in 2019 won, en daarna stopt hij na twintig jaar als wielrenner. Het is een afscheid dat hij volgens eigen zeggen al jaren in zijn hoofd had, en het verklaart waarom zijn naam deze dagen zo vaak wordt opgezocht.
Waarom hij juist in Lombardije afscheid neemt
Tegen de NOS noemt Mollema de Ronde van Lombardije zijn “gedroomde afscheidskoers”. De wedstrijd gaat over 239 kilometer van Bergamo naar Como, en finisht dus in dezelfde stad waar hij zeven jaar geleden zijn grootste overwinning boekte. Hij vertelt dat hij in de koersen van de laatste dagen bewust geen risico nam, omdat hij Lombardije voor geen goud wilde missen.
Er zit ook een record aan vast. Mollema reed de najaarsklassieker sinds zijn debuut in 2007 al zeventien keer, net zo vaak als de Italiaan Gianni Faresin. Met zijn start op zaterdag is hij alleen recordhouder. Bij Lidl-Trek rijdt hij in dienst van kopmannen als Giulio Ciccone, Quinn Simmons en Juan Ayuso, en hoopt hij in het begin van de koers nog iets voor hen te kunnen betekenen. Dat laatste vind ik typerend. Een renner die zijn laatste wedstrijd niet als erepodium ziet, maar gewoon als werkdag voor de ploeg.
De winst van 2019
Die overwinning in Lombardije is de zege waar veel wielerfans hem van kennen. Op de Civiglio, de klim vlak voor Como, reed hij volgens zijn eigen herinnering nog ergens rond plek twaalf en had hij het moeilijk. Toen de favorieten vooraan even stilvielen, viel hij aan. Hij reed bijna twintig kilometer solo en hield Alejandro Valverde, Egan Bernal en Primož Roglič achter zich. “Ik was niet de sterkste in koers, maar ik viel net op het juiste moment zelf aan”, zegt hij erover bij de NOS.
De Eurosport-samenvatting van die editie laat zien hoe Mollema op de slotklim wegrijdt en alleen naar de finish in Como komt.
Twintig jaar profwielrennen in het kort
Mollema begon in 2006 als stagiair bij Team Löwik Meubelen en won in 2007 bij de beloften van Rabobank de Ronde van de Toekomst, een wedstrijd die vaak een voorbode is van een profcarrière. Vanaf 2008 reed hij voor Rabobank, later Belkin, en sinds 2015 voor de ploeg van Trek, tegenwoordig Lidl-Trek. Hij gold lang als klassementsrenner in de grote rondes, maar won zijn mooiste wedstrijden vaak met een aanval van ver. De hoogtepunten volgens zijn Wikipedia-pagina:
- 2011: puntenklassement in de Ronde van Spanje, en Nederlands wielrenner van het jaar
- 2013: etappezege in de Ronde van Spanje en zesde in de Tour de France
- 2016: winst in de Clásica San Sebastián, na een solo in de slotfase
- 2017: etappezege in de Tour de France (15e rit, naar Le Puy-en-Velay) en zevende in de Giro
- 2019: Ronde van Lombardije en vijfde in de Giro
- 2021: tweede Touretappe, na een solo van ruim 42 kilometer, en de Trofeo Laigueglia
- 2022: Nederlands kampioen tijdrijden
Zijn beste Tour-klassement is die zesde plaats van 2013. In 2016 stond hij drie dagen voor het einde nog tweede achter Chris Froome, tot een val in de afdaling van de Montée de Bisanne hem uit de top tien deed zakken. Juist die aanvallende stijl leverde hem in Nederland veel sympathie op, ook in de jaren dat het klassement niet lukte. Zijn ploeg kijkt intussen al vooruit, met Filippo Ganna als een van de namen die met Lidl-Trek in verband worden gebracht.
Wat Mollema hierna gaat doen
Echt stilzitten doet hij straks niet. Mollema verbond zich dit voorjaar als ambassadeur aan de kandidatuur van Groningen en Drenthe voor het WK wielrennen. Dat WK kwam er niet in 2032, zoals beoogd, maar de wielerbond UCI wees het noorden de editie van 2034 toe. Zelf rijdt hij daar niet meer mee, maar voor een renner uit de regio is het een mooie rol na zijn loopbaan.
Over de rest houdt hij het bij de NOS bescheiden. Hij zegt dat het “mooi geweest” is en dat hij uitkijkt naar een normaal leven, zonder de opofferingen die topsport op het hoogste niveau vraagt. Zaterdag in Como is het dus echt de laatste keer. Ik hoop eerlijk gezegd dat hij op de Civiglio, buiten beeld van de camera’s, nog één keer aanzet. Gewoon voor het gevoel.
