Remco Evenepoel is een Belgische wielrenner, geboren op 25 januari 2000 in Aalst en nu 26 jaar oud. Sinds dit seizoen rijdt hij voor Red Bull-BORA-hansgrohe. Op zondag 4 oktober 2026 werd hij in Slovenië Europees kampioen op de weg, na een fotofinish met de Italiaan Giulio Ciccone. Met die titel heeft hij nu elke grote kampioenstitel binnen die er in het wegwielrennen te winnen valt, op de weg en in de tijdrit.
Hoe hij Europees kampioen werd
De wegrit voor mannen ging over 196 kilometer rond Šenčur, met vijf lokale ronden over de steile Možjanca. Volgens Het is Koers reden Evenepoel en Ciccone op die laatste klim samen weg. In de laatste bocht, zo’n 300 meter voor de streep, kroop Ciccone aan de binnenkant voorbij. Evenepoel kwam op de laatste meters terug en won met een bandbreedte verschil, iets wat pas op de finishfoto te zien was. Christian Scaroni werd derde op bijna een minuut.
Dat het zo afliep, was niet vanzelfsprekend. Evenepoel was in de finale ook nog gevallen, meldt Wielerflits. Hij dacht zelf dat de zege weg was, vertelde hij na afloop, tot hij zag dat Ciccone vlak voor de streep inhield. De VRT noemde de titel het allerlaatste vinkje op zijn kampioenschapspalmares.
Welke kampioenstitels hij nu heeft
Hier zit de vraag in die veel mensen na zondag hebben. Evenepoel heeft nu elk kampioenschap in het wegwielrennen gewonnen, op nationaal, Europees, wereld- en olympisch niveau, zowel in de wegrit als in de tijdrit. Niet allemaal tegelijk natuurlijk, maar wel allemaal minstens één keer.
| Titel | Wegrit | Tijdrit |
|---|---|---|
| Belgisch kampioen | 2023 | onder meer 2022 |
| Europees kampioen | 2026 | 2019, 2025 |
| Wereldkampioen | 2022 | 2023, 2024, 2025, 2026 |
| Olympisch kampioen | 2024 (Parijs) | 2024 (Parijs) |
Het overzicht is gebaseerd op zijn Wikipedia-pagina. Bij de junioren won hij in 2018 al het WK op de weg en in de tijdrit. Dat hij in 2026 voor de vierde keer op rij wereldkampioen tijdrijden werd, is op zich al uitzonderlijk. Na het olympisch goud in 2024 was de Europese titel op de weg nog het enige wat ontbrak.
Wat hij komend jaar in koersen draagt, hangt af van het soort wedstrijd. In tijdritten rijdt hij als wereldkampioen in de regenboogtrui, in gewone wegritten wordt dat nu de trui van Europees kampioen.
Van voetballer tot kopman
Evenepoel begon niet op de fiets. Hij speelde als kind voetbal bij Anderlecht en van zijn elfde tot zijn veertiende bij PSV, en kwam ook uit voor Belgische jeugdploegen. Pas in 2017 stapte hij over op de fiets, en een jaar later won hij bij de junioren vrijwel alles. Hij sloeg de beloften over en werd in 2019 meteen prof bij Deceuninck-Quick-Step.
Dat ging snel. In zijn eerste profjaar won hij de Clásica San Sebastián en werd hij Europees kampioen tijdrijden. In 2022 volgde het jaar waarin hij doorbrak bij het grote publiek, met Luik-Bastenaken-Luik, de Ronde van Spanje en de wereldtitel op de weg in Wollongong. Hij werd daarmee de eerste Belg in 44 jaar die een grote ronde won.
Zijn seizoen bij Red Bull
Na jaren bij Soudal Quick-Step stapte hij voor 2026 over naar Red Bull-BORA-hansgrohe, terwijl zijn contract nog doorliep. Het eerste jaar bij die ploeg is een van zijn sterkste geworden. Volgens Wikipedia won hij de Ronde van Valencia en de Amstel Gold Race, werd hij derde in zijn eerste Ronde van Vlaanderen en eindigde hij als tweede in de Tour de France, zijn beste klassering ooit. Daarin won hij een bergrit en een tijdrit.
Ik vind dit EK eigenlijk een mooie samenvatting van wie Evenepoel is. Lang gold hij als de renner die het alleen moest doen, door weg te rijden en niemand meer te zien. Zondag won hij in een sprint met twee man, na een val, met een paar centimeter. Dat is een ander soort winnaar. Een week eerder waren de rollen op het WK in Montreal nog omgedraaid. Daar probeerde hij tevergeefs de jacht te openen op Brandon McNulty, die alleen wereldkampioen op de weg werd.
